Bir Defterin İçinden Japonya Hayali Gecenin en sessiz saatinde Kayseri’nin soğuğu camlara vururken, masamın üstünde açık duran defterime bakıyorum. Sayfalar dolu; yarım kalmış cümleler, üstü çizilmiş planlar, bazen de sadece bir kelime: “Tokyo”. Bunu yazdığım her an içimde garip bir şey oluyor. Sanki o kelime sadece bir şehir adı değil de, başka bir hayatın kapısı gibi. 25 yaşındayım ve bunu kabul etmek bazen ağır geliyor. Çünkü insan bu yaşta ya yolunu çoktan bulmuş olur ya da bulamadığını saklamayı öğrenir. Ben ikincisindeyim. Japonya fikri hayatıma öyle pat diye girmedi. Önce videolar, sonra bloglar, sonra gece yarısı “acaba Türkler Japonya’da ev alabilir…
Yorum Bırak